Din Kültürü Öğretimi HABER ANALİZ

Danıştay 8. Dairesi, “ilk ve ortaöğretim kurumlarında verilen din kültürü ve ahlak bilgisi dersinin ‘bu içeriği ile’ zorunlu tutulmasını hukuka aykırı” bulmuş.

İyi ama Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi, Anayasa’ya göre zorunlu ders, diyorsanız; gerekçeyi okumanız gerekiyor:

‘’Anayasa’nın 24. maddesinde, din kültürü ve ahlak bilgisi öğretiminin zorunlu olduğunun belirtilmesi, ilk ve ortaöğretim kurumlarında verilen öğretimin adının din kültürü ve ahlak bilgisi olmasına rağmen, içerik olarak din kültürü ve ahlak bilgisi öğretimi olarak kabul edilemeyeceği açık olduğundan ve din eğitiminin de ancak kişilerin kendi isteğine, küçüklerin de kanuni temsilcisinin talebine bağlı olması karşısında, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinin bu içeriği ile zorunlu tutulmasında hukuka uyarlık bulunmamaktadır.’’

Danıştay 8. Dairesi, birisi ilköğretim 4, diğeri de 7. sınıfta çocuğu okuyan iki velinin müracaatları sonrasında gelişen bir süreçte almış.

Danıştay’a göre ‘bu içerik’ birinin kanuni temsilcisinin talebinden fazla olduğu için uygulamada ‘hukuka uyarlık yok’muş. Peki sözkonusu ‘bu içerik’in asla tatmin etmediği milyonlar açısından durum ne?

Mesele Anayasa’nın 24. Maddesinde ne denildiği ve uygulamacıların bundan ne anladığı ile yakından alakalı. Ya da daha doğrusu, hakim zümrenin bu maddeden ne anlaşılmasını istediği ile…

Anayasa 24. Madde’nin ilgili bölümü açık ve net: “Din ve ahlâk eğitim ve öğretimi Devletin gözetim ve denetimi altında yapılır. Din kültürü ve ahlâk öğretimi ilk ve orta-öğretim kurumlarında okutulan zorunlu dersler arasında yer alır. Bunun dışındaki din eğitim ve öğretimi ancak, kişilerin kendi isteğine, küçüklerin de kanunî temsilcisinin talebine bağlıdır.”

Din ve ahlak eğitimi ilk ve orta öğretimde zorunlu dersler arasında. Bu husustaki mevcut uygulamanın kendi çocukları açısından fazla olduğunu düşünen bir kısım insan, mevcut.

Ancak mevcut uygulamayı, kendi çocukları açısından yeterli bulmayanların sayısı ise milyonlarca. Ve o insanlar kendi istek ve taleplerine bağlı olduğu Anayasa’da vurgulanan ‘din eğitimi ve öğretimi’ hususunda, ciddi sıkıntılarla karşı karşıyalar.

“Yürürlükteki kanunlara aykırı olmamak kaydıyla yüksek öğretim kurumlarında kılık kıyafet serbesttir” şeklindeki YÖK Kanunu Ek 17. Madde’den; üniversitelerde başörtüsünün yasak olduğu hükmünü çıkarabilme becerisinin sahipleri; çocuklarına, okullarda verilenin ötesinde din eğitim verdirmek isteyenlerin önlerinde de akla ziyan engeller oluşturuyorlar.

Yaz Kur’an Kursları ile ilgili yaş sınırlaması ve bale ya da benzeri eğitimlere –nedense- mani olmayıp, Kur’an öğrenimine mani olabilen Kesintisiz 8 Yıl Eğitim uygulaması’nın, Anayasa’nın 24. Maddesiyle tezat oluşturması herhangi bir problem teşkil etmiyor hakim zümre açısından.

Din kültürü ve ahlak bilgisi’nin verildiği kadarı bile  ciddi şekilde rahatsız ediyor onları. Ve bir yandan mevcut uygulamanın mümkün olduğu kadar ‘kuşa benzetilmesi’, bir yandan da ‘mümkünse tamamen kaldırılması’ için gayret gösteriyorlar.

Oysa milletin kahir ekseriyeti, çocuklarının dinlerini öğrenmesi ve bunun da devlet tarafından sağlanması gerektiğini düşünüyor. Anayasa’da da bu böyle zaten…

Anayasa ve kanunlarda ne yazdığı ve bunlarla tam olarak nelerin murat edilmiş olduğu, kendilerini bu ülkenin tek hakimi zannedenlerin umrunda bile değil.

Onlar, kendilerinin efendi, kalanların da köle olduğu ve dolayısıyla hep kendi borularının öttüğü bir alan olarak düşünüyorlar bu ülkeyi.

Hukuk’un hakim olacağı zamana kadar, Anayasa ve kanunlar hakim kılınabilse de, şu berbat boru seslerinden Milletçe kurtulabilsek bari…

Ekrem KIZILTAŞ'ın Millî Gazete'deki köşesinden alınmıştır..