Haberler
Arşiv
| Sa. | Ça. | Pe. | Cu. | Cmt. | Pzr. | Pz. | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | |||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |||
Haberlere abone ol
Haberler e-maile gelsin
Ayın Anketi: Terör
PKK Terörünün Bitmesi Mümkün mü?
Bu haberimizi beğendinizmi?
(Toplam 2 Oylar)
Yazı boyutunu değiştir :
Eski insan çevresine kulak kabartırken belki biraz ürküyordu ama seslerin değerini ve “yer”ini biliyordu.
Günümüz insanı, hele şehirli, kültürlü, kafası dolu ve hayatı hızlı insan, hiç umursamıyor sesleri!
Müzik yoksa dinlenecek bir şey de yok onun için!
Her şey parazit, her şey gürültü sanki.
Zaten dinlemek de tıpkı bakmak gibi bir şey...
Görmek için nasıl durup bakmak gerekiyorsa, gerçekten dinlemek için de durmak gerekiyor.
Ve günümüz insanının durmaya ne vakti ne de mecali var!
Ve geçen on yılda çevremdeki sesleri dinlemek konusunda epey yol kat ettiğimi biliyorum.
Dünyayı, şehri, sokakları, ağaçları, fabrikaları, börtü böceği dinlemek bana çok şey öğretiyor.
Geceleri uzun yola düşmüşken lastiklerin asfalttan keyiflenir gibi ıslık çalmalarını hiçbir müziğe değişmiyorum.
Torna tezgâhlarına, marangoz atölyelerine, seramik ocaklarına müzikhol muamelesi yapıyorum ve bu çok hoşuma gidiyor.
Alışveriş merkezleri ve havaalanlarının birisi “hişşş!” demiş de aniden alçaltılmış hissi veren seslerini dinliyorum.
Dinleyene, dinlemesini bilene hepsi bir şeyler söylüyor.
Hatta dikkatimi çekiyor; bir süredir akustik müzik dinlerken dahi çalgıların ve şarkıcıların sesi kadar iç çekişlere, soluk alıp verişlere, müzisyenin hareketlerinin yol açtığı hesapta olmayan seslere de kulak kabartıyorum.
Dinlemek, yepyeni bir evren kuruyor.
Dünya böylece benimle bambaşka bir dilden konuşuyor.
Ve asıl güzel olanı şu ki, anlaşıyoruz.
***Fakat bütün bunlar bir yana, insanları dinlemek bir yana!..
Meğer ne zormuş bu!
Bu noktada hâlâ yolun başındayım.
Birini dinlerken dışımdan konuşmaya başlamasam bile, içimden konuşuyorum.
Ancak güç bela zihnimi susturabildiğimde onu dinlemeye geçebiliyorum.
Ve bakıyorum, neredeyse herkes böyle!
Birbirimizi işitiyoruz ama dinlemiyoruz!
Nerede kaldı ki, arkasından anlamak gelebilsin!
İlginçtir; “iyi konuştuğuna” inananların sayısı arttıkça artıyor. Bunun için ders alanlar, kurslara gidenler bile var.
Herkeste bir hatip havası!
Ama “iyi dinlemeyi” umursayan var mı? Yok!
***Peki doğru düzgün durup dinlemiyorsak, nasıl anlıyoruz birbirimizi?
Hayır, anlamıyoruz!..
Birbirimize dair kafamızdaki kalıplara yaslanıyoruz çoğu zaman; onları anlıyoruz, tekrar tekrar onlara başvuruyoruz.
“Bayram haftası”yla “mangal tahtası” arasındaki boşluğu şükür ki davranışlarımız, duygusal tepkilerimiz, bakışlarımız dolduruyor; anlamlandırıyor!
Bu hem kakofoni hem de gerçekten bir katastrofi!
Düşünsenize...
Hiç dinlemeyen ama hep konuşan insanlar tarafından yürütülüyor işler!
*****CHP değişir mi...
Haluk Koç “CHP tümden değişmeli” demiş...
Diğer genel başkan aday adayı Umut Oran da tüzüğünden ideolojisine kadar CHP’nin değişmesi gerektiğinden söz ediyor.
Beni buruk bir gülümsemeye itiyor bu söylemler.
Şu iki gerçek ne zaman bazı aydınların ve siyasetçilerin kafasına dank edecek?
Bir...
Konu değişimse eğer CHP gayet tutucu bir partidir.
Hem toplumda hem de kendi içinde değişime direncin temsilcisidir. Bunu sadece parti içi demokrasi veya Baykal sultasıyla açıklamaya kalkışmak ya saflıktır ya da haksızlık!
İki...
CHP hiçbir zaman sosyal demokrat bir parti olmamıştır; üstelik artık ne “sosyal” ne de “demokrat” bir partidir. (Unutmamalı ki, koskoca ülkenin neredeyse yarısında bu partinin esamesi okunmuyor!)
Bugün iktidarda AKP gibi keskin karakterli bir partinin bulunmasına ve siyasal kutuplaşmanın tanıdığı bütün şanslara rağmen CHP kitleselleşemiyor.
Artık CHP’yi olduğu gibi kabullenmenin zamanı gelmedi mi?
Zorla her şey olunur. İktidar bile olunur.
Ama zorla güzellik olmaz!
Yorumlar (0 posted)
Son Dakika
Türkiye
Dünya
