Kan Bazen de Kalemden Damlar

Ben bu gece, bu ufkunu kıpkızıl güllerin kapladığı sahilde, ellerim şakaklarımda, masamda bir fincan kahvem, gözlerimde bir iki damla yaş, denizin efkarlı dalgalanışlarındaki sükunete karşı nice aşkların hayalimdeki gölgesine dalmaktayım. Ve maveranın bu engin kapısından girenlerin olacağı muştusuyla bekliyorum selamlamak için halden anlar insanları…

Şu insanların hayat dedikleri zandan kurtulup, kendimi bir tecrit denizine atmak isterken bilseniz gözlerimin önünden neler geçiyor.

Ah yok mu o büyük aşkların masum trajedisi. Bin bir umutla bağlandığımız sevgililer. Hangi yaban kuşlarının ürküttüğünü kestiremediğimiz namlı sevdalar. Belki intihara susamış bir delikanlı, belki içinde volkanlar kaynayan bir masum fidan. Ve ah o çocuk günlerimiz.   Çocukluğumuzun ter temiz semaları.  Kara bulutları delip geçecek ve güneşi görecek kadar keskin hayallerimiz. Hayallerimizin gözlerimizdeki parıltıları. Anne derkenki şefkate muhtaçlığımızın aşikar manası. Gökkuşağının ruhumuza saldığı rengarenk dünya. Dur durak bilmeden, hiç bir sahili tanımaksızın uçurduğumuz hülyalarımız.

Ve geçen günler, gün geçtikçe kirlenen gülüşler.

Ve gidenler, gidenlerin arkasından bakan buğulu gözler.

Ve sevenler, aşkı halden çıkarıp kaale alan kendini bilmezler.

Ve daha neler neler

Velhasılı kelam;

Hatırlamak istediklerimiz ve hatırlamak istemediklerimizle doludur hayatımız. Kiminin tebessümü kalsın isteriz gözümüzde, kiminin gözyaşı gerilerde. Kimi sevinçler hep yakınımızda olsun isteriz, korktuklarımız çok uzağımızda. Gül kokusu burnumuzun dibinde olmalı, zakkum zehri hayalimizde bile yer etmemeli. Oysa bakarız uzaktan zakkumun zerafetine, korktuklarımız cazip gelir bazen bize. Gözyaşımız zaman zaman dur durak bilmeden akar, aktıkça ruhumuz rahatlar.

Bilemeyiz vesselam, ne istediğimizi, yahut neyi istemediğimizi.

İnsanız işte, bir çelişki yumağı. Et ve kemik yığını. Biraz da kan. En çok da kan.

Kanım deli akar coşarım bazen

Kanım donar bazen korkudan

Kanıma işler dostumun aldatışı

Kankardeş olurum halimi anlayanla

Kanım ısınır bir çift güzel göze değince gözlerim

Kanıma dokunur kalleşlik

Kanımı kaynatır kardeşlik

Ne varsa kanımda var kanımca

Bir hüzünlü el değdi birden başıma, okşadı önce, sonra eğildi kulağıma: “Yavrum kanı bozuk bir dünyada yaşamaktan usandım, terk etmeli diyorum artık bu elleri, lakin gidemiyorum, terke mani olan ne!!!”

Gülümsedim ve konuştum içimden; görecek günler var daha, nereye, öyle ki; akacak kan damarda durmaz.

bilgeaysun@gmail.com