Nasıl Yani?..

Geçtiğimiz Cuma gecesi bir şov programı seyrediyorum. İyi bilirsiniz siz de. Eskiden beri kaçırmadan seyrederdim. Onu izlemek beni mutlu eder, gülümserdim. –di’li geçmiş zamanla söylüyorum çünkü; bu hafta sonu seyrettiklerim bi hayli üzdü ve düşündürdü beni.

Çok ünlü şovmen , pek ünlü bir çifti konuk etti programında. Kahkahalar, şakalaşmalar gırla gidiyor, reyting rekorları kırılıyor her bir muhabbette. Şovmen paraya para demiyor. Bi kadın kendinden bilmem kaç yaş küçük bir erkeği sevmişmiş, olur muymuş, bu bizi hiç ama hiç ilgilendirmez. Yakışık alır almaz, onlar yakıştırmış birbirine, bize ne.

Beni asıl rahatsız eden çiftlerin sürekli olarak sabahları beraber uyandıklarını beyan etmiş olmasıydı. “Bana böyle güzel bakan bir kadınla sabaha uyanmak, onu yanımda görmek…” gibi laflar söylüyor erkek. Zaman duruyor, herkes bu zaman dilimini hayal ediyor, bi tane de ben alabilir miyim mahsuru yoksa?

Aman Allah’ım başımıza taşlar yağacak, taş gibi dolu yağıyor da neyse.

Ahlak çöküntüsü yaşayan bir toplum haline geldik yazık. Bu insanların ünlü olması yaptıkları her şeyi meşrulaştırmıyor. Bu insanlar ve daha nice gördüklerimiz ve dahi görmediklerimiz, evlilik çatısı altında birleşmeden, -kendi kendilerine kalpten nikahlarını kıyaraktan- edep, haya kavramlarını idrak edememiş beyinlere kötü örnek oluyorlar, insanlar bunları hoş bir şeymiş gibi taklit ediyor ve biz bunlara sadece göz yumuyoruz.

Gelelim çok ünlü şovmenin doğum günü kutlamasına… Kızım adını verdiği zavallı bir köpekçik boynunda yazı olan bir tasma ile giriyor sahneye. Herkes hayran şovmenin köpeği ya. Tasma da ne yazıyor biliyor musunuz?

-İyi ki doğdun babacım.

Flaş flaş! Şovmenin bizim bilmediğimiz bir çocuğu varmış. Kişiliği ile tüm toplumun takdirini kazanmış bir tv adamı ve ona babacım diyen köpeği.

Ha bi de bikaç hafta önce bi programını daha seyretmiştim. Eskiden çok ünlü şimdilerde -işlediği suçtan dolayı halktan birisi olsa yüzüne bakılmaz- çok çok ünlü bir mankeni ağırladı programında. Kadın işlemiş bir suç girmiş hapse. Ama konu bu değil yaşadıklarını anlat bize. Ayıplamak şöyle dursun, kitap yazmaya teşvik ediliyor hatıralarını anlatması için. Bizim insanımız hapse girip çıktı mı iş bulamaz nefesi kokarken birileri işlediği suçtan dolayı ceplerini dolduruyor.

Bu ülkede insana insan değeri verilse her şey daha güzel olurdu; insana hayvan, hayvana insan değeri verilince işler biraz karışıyor tabi.

Ben bu yaşadığım yer neresi ise işte orayı sevmiyorum.

Bir program izliyorum, gülmek istiyorum ama…

Ağlanacak halimize gülüyorum , heyhat!