Ak Kağıtları Biz Kararttık

Ak kağıtlara yazılan sevdalar geride kaldı.

Şimdi kara kağıtlara kara ağıtlar yakma zamanı.

*** 

Her şey kayboldu hayatta. Sevda, sadakat, vefa, tebessüm, birliktelik ve hatta yalnızlık bile kayboldu. Yaşam kayboldu. Daha da ötesinde ölüm kayboldu.

Nasıl oldu da kayboldu, anlamadan, bilmeden, fark etmeden… Neler oldu?

Sevdaya dair türküler ne zaman sustu, renkler ne vakit soldu?

Ben göremeden henüz gelenleri, hoş geldiniz diyemeden ayrılık vakti mi oldu?

Güneş ısıtmamıştı daha tenimi eyvah gün akşam oldu…

*** 

Buzdan adamları eritecek kuvvette bebeklerin doğumunu bekliyorduk.

Allahtan diliyorduk…

Henüz raflara kalkmamıştı mecnun hikayeleri.

Ölümüne seviyorduk…

Al yazmalı anaların ninnilerini duydukça ömrümüz artıyor.

Dualarıyla yaşıyorduk…

*** 

Umudun kol gezdiği vahalarda, uçsuz bucaksız hayallerimizle dolaşıyorduk. Bir muammayı değil alenen gerçeği yaşıyorduk. Biz hayatı solukluyor, biz Allahı  biliyorduk. Allah diyince kalbimiz yeniden diriliyor, vahdet naralarıyla cezbeleniyorduk. Henüz solmamıştı içimizde ki kudret, direniyordu ilahi kuvvet.

Her şeyin anlamdan uzaklaşması, yakılıp kül olması kendi içimizde başladı. Birliği kaybettik dirlikten olduk. Sarardık solduk. Kanımıza kadar kuruduk.

Eyvah farkında olmadan biz nasıl da yok olduk…

Kaybettik ne varsa birer birer. Her şeyi anladık da ölüm nasıl kaybolur?

Ölüme hayat veren senin canındır ey dost.

Ölüme sıcaklık veren tebessümündür… Ölümü gelin karşılar gibi bağrına basan yiğitler vardı. Ölüm bile onları görünce hicaplanırdı. O vakitler kağıtlar hala ak, yüzler hala aydınlıktı. Var olan insanlıktı.

*** 

Şimdi geç kalmışlığımın acısı dağlar kadar. Hüznüm yüzüme her gün yeni bir nakış atar. Kavrulan yüreğimin dilinden haktan gayrı kim anlar? Yanmışım dostlar yanıklarımı kim sarar?

Sevdayı unutalı beri kendime yabancıyım, bir uzak firardayım. Elim de kara bir kağıt, dilimde özümü titreten acı bir ağıt.

Dedim ya sözün başında.

Ak kağıtlara yazılan sevdalar geride kaldı.