Büyüyünce “İşletmeci” Olacak Çocukların Ülkesi!

Benim çocukluğumda “büyüyünce ne olacaksın?” sorusu pek revaçtaydı. Benimkiler başka anne babalar gibi ille de “mühendis olacağım, doktor olacağım” diye cevap vermemi beklemezdi. “Yazar olacağım, ressam olacağım” dememe razıydılar; “demek ki serseri olacak” diye hayıflanmazlardı.

Fakat aklımın pek çok şeye erdiği bir çağda bile “kamyon şoförü olacağım” diye tutturur, anne babamı hasta ederdim.

O dev gövdeli araçları yönetiyor olmanın yarattığı iktidar duygusu muydu beni çeken?

Yoksa, upuzun yollar, upuzun uzaklaşmalar mıydı beni bu hayallere yönelten?

Bilmiyorum.

Hâlâ çocuklara böyle soruluyor mu, onlar da “işletmeci olacağım”; “bilgisayarcı olacağım” gibi cevaplar veriyor mu? Onu da bilmiyorum.

Ergenlik çağından sonra bu tür toplumsal kalıplardan iyice koptuğumu hatırlıyorum.

Melankolik, kırgın, “ne işim var ya benim bu dünyada” havasındaydım.

Meslek mi? “Serbest”ini bile istemiyordum.

Üniversite sınavında puanım tutunca İdris Küçükömer’li, Sencer Divitçioğlu’lu, gencecik ve pek parlak Asaf Savaş Akat’lı İktisat Fakültesi’ne yazılmak pek hoşuma gitmişti.

Ama iktisat dediğimiz de maliyesi, muhasebesi, işletmesiyle bayağı bir meslekti.

Dersleri sevdim, fakat ruhunu sevemedim iktisadın.

İki yıl sonra bir daha sınava girdim. Sosyolojiyi kazandım.

Sonunda aradığımı bulmuştum!

O zamanlar Türkiye’de sosyal bilim yapmak mesleki bakımdan “hiçbir şey olma”ya en yakın seçimdi! Hâlâ da az çok öyle!